strona główna | mapa serwisu беларуская | русский | english   

miejska komunikacja publiczna w Baranowiczach
autobusy | linie | taksówki zbiorowe | wiadomości i wydarzenia | historia | zdjęcia | downloads | miasto

założyciel Baranowicz hrabia Rozwadowski




budynek BNCEP — jeden z najstarszych w mieście






szyldy pamiątkowe na starych budynkach w centrum miasta





pierwsza baranowicka kamienica — zbudowana w 1871 roku




Budynek Banku Narodowego



jedyny zachowany budynek byłej kolonii urzędniczej



pierwszy ośmiopiętrowy blok mieszkalny w Baranowiczach



hotel Horyzont



nowa wieża telewizyjna




Baranowicze z lotu ptaka



Baranowicze — zdjęcie z satelity (źródło — Google Earth)

Miasto

| fotogaleria miasta | | historia miasta w latach 1706–1941 | | miasto w latach 1973–1974 | | Baranowicze na pocztówkach fotograficznych | | plan generalny 1978 r. (po rosyjsku) | | plan generalny 2004 r. (po rosyjsku) |

1. Informacje ogólne

Miasto Baranowicze to duże przemysłowe, edukacyjne i kulturalne centrum na zachodzie Białorusi, duży węzeł kolejowy łączacy Mińsk, Brześć, Grodno, Słuck, Lidę, Łuniniec. Miasto leży na jednoimiennej równinie Baranowickiej (zmiana wysokości nie przekracza 20 m — od 180 m do 200 m nad poziomem morza) w międzyrzeczu Szczary i jej dopływu Myszanki. Leży ono praktycznie na linii prostej, łączącej centrum obwodowe Brześć (193 km) ze stolicą republiki Mińsk (139 km), co charakteryzuje położenie geograficzne miasta, będącego dużym węzłem najważniejszych kolei i dróg szosowych, jako bardzo dogodne. Długość miasta wynosi 7 km z zachodu na wschód i z północy na południe; jednocześnie miasto jest nieco wyciągnięte (na 8,5 km) w kierunku z południowego zachodu (od ul. Brzeskiej) na północny wschód (do ul. Fabrycznej) i zwarte (6,3 km) w kierunku z północy (prospekt Sowiecki) na południowy wschód (ul. Fraliankowa).

Współrzędne miasta — 26°00' w.d. i 53°07' p.sz. Najbardziej wysunięty punkt północny — ulica Karolika na północ od Zakładu Linii Automatycznych — 53°10' p.sz., południowy — w. Uznogi, 53°06' p.sz. Najbardziej wysunięty na zachód punkt leży w okolicach ul. Badaka — 25°57' w.d., wschodni — w okolicach skrzyżowania ulic Jahorawa i Kasztanowej — 26°04' w.d. Geometryczne centrum miasta — plac im. Lenina. Ogółem miasto ma prawie 500 ulic i uliczek o łącznej długości 252,8 km, z nich uporządkowanych — 129,8 km, oświetlonych — 240 km. W czasach obecnych miasto Baranowicze zajmuje obszar 50,22 km2 (2011) przy gęstości zaludnienia wynoszącej 3136 osób na 1 km2 (2010). Ilość mieszkańców miasta — 169 240 (2010, ósme miejsce w kraju), aglomeracji — 190 000 (2010). W składzie etnicznym przeważają Białorusini, stanowią 82,17 % ogólnej ilości mieszkańców miasta. Rosjan — 9,73 %, Polaków — 2,47 %, Ukraińców — 1,59 %, pozostałych — 4,04 %.


2. Struktura planistyczna

Zabudowa mieszkalna stanowi połowę terenu miasta. Miasto z północnego wschodu na południowy wschód i z północnego zachodu na południowy wschód krzyżują linie kolejowe Mińsk—Brześć i Lida—Łuniniec, tworząc cztery wyodrębnione obszary planistyczne — centralny, wschodni, północny i północno-wschodni. W mieście są dwa wiadukty (na ulicach Sowieckiej i Baranowa) nad torami kolejowymi. Ze względu na to, że pozostałe główne arterie transportowe miasta nie maja wiaduktów, normalne połączenie pomiędzy poszczególnymi dzielnicami jest w znaczącym stopniu utrudnione.

Dla historycznie ukształtowanej struktury planistycznej miejskiego centralnego obszaru planistycznego jest charakterystyczna prostokątna siatka ulic z drobnymi kwartałami zabudowy jednorodzinnej. Wzdłuż dużych ulic Brzeskiej, Sowieckiej, Komsomolskiej i Lenina ukształtowała się kapitalna zabudowa. Ukształtowały się osiedla mieszkalne w części południowej obszaru przy ulicach Sowieckiej, Prytyckiego, 50 lat WLKZM. Główne obiekty administracyjnego, społecznego i kulturowo-użytkowego przeznaczenia usytuowane są w centrum miasta przy ulicach Lenina, Sowieckiej, Komsomolskiej. Najbardziej znaczące przedsiębiorstwa przemysłowe tego obszaru planistycznego — zakład podzespołów samochodowych, zakład maszynobudownictwa handlowego, kombinat mleczny, kombinat chlebny.

We wschodniej części miasta przeważająca zabudowa o charakterze jednorodzinnym nie ma dokładnie wyrażonego schematu ulic. Główne ulicy: Telmana i Kirowa. Na terenie obszaru znajduje się dworzec kolejowy stacji Baranowicze-Poleskie oraz dworzec autobusowy. Zabudowa kapitalna ukształtowała się w pobliżu jednego z podstawowych dla miasta w przeszłości przedsiębiorstw — zakładu bawełnianego. Oprócz tego przedsiębiorstwa na terytorium obszaru rozmieszczone są zakłady wyrobów żelbetonowych, eksperymentalno-mechaniczny, linii automatycznych, sanitarno-elektrycznych półproduktów, kombinaty konstrukcji żelbetonowych oraz inne.

W północznym obszarze miasta powierzchniowo przeważa indywidualna zabudowa jednorodzinna. W związku z budownictwem osiedla „Północny” wzrósł procent zabudowy kapitalnej. Głównymi ulicami tego obszaru są prospekt Sowiecki, ulice Nakoniecznikowa, Wilczkowskiego, Proletarska. Na terenie obszaru planistycznego znajduje się stacja kolejowa Baranowicze-Centralne. Z przedsiębiorstw przemysłowych najbardziej znaczącymi są zakład maszynobudowniczy S.A. „Atłant”, zakłady częsci do obrabiarek, wyrobów żelbetonowych zjednoczenia budowniczego Nr. 25, elektrociepłownia. W części zachodniej obszaru wzdłuż linii kolejowej Baranowicze—Lida ukształtowała się strefa przemysłowo-magazynowa „Baraucy”.

Pierwszy plan generalny rozwoju miasta został opracowany w 1950 r. Zgodnie z nim odbywało się powojenne budownictwo. Później przez instytut „Biełgosprojekt” w latach 1964–1966 został opracowany drugi plan generalny miasta, zatwierdzony Postanowieniem Rady Ministrów BSRR nr 36 z 16 lutego 1967 r. W latach 1975–1978 przez instytut „BiełNIIPgradostroitielstwa” została wykonana korekta planu generalnego, zatwierdzona Postanowieniem Rady Ministrów BSRR nr 270 z 07 września 1978 r. W 1982 r. został opracowany „Schemat rozmieszczenia i rozwoju osad miejskich i wiejskich Białoruskiej SRR do 2000 r.”, w którym zostały podane parametry rozwoju małych i średnich miast BSRR (w tym m. Baranowicze) z kształtowaniem jednolitego systemu osiedlenia Białoruskiej SRR. Ta praca dawała ogólne genaralne parametry rozwoju bez ich detalizacji. Zmiana społeczno-gospodarczych umów życia na początku lat 90-ch, tak w kraju ogółem, jak i w Baranowiczach osobno, radykalnie zmieniła koncepcję urbanistyczną oraz strukturę mieszkalno-cywilnego budownictwa. Miasto prawie wyszło poza parametry rozwoju, określone przez plan generalny 1978 r., wyczerpało zasoby terytorialne i plan generalny zestarzał we wszystkich pozycjach. W maju 1996 r. pomiędzy Baranowickim miejskim komitetem wykonawczym oraz instytutem „BiełNIIPgradostroitielstwa” została zawarta umowa na wykonanie korekty planu generalnego 1978 r. W 1999 r. korektę planu generalnego rozpatrywano na Radzie Ministerstwa architektury i budownictwa Białorusi. W czasie obecnym obowiązuje plan generalny rozwoju m. Baranowicze, zatwierdzony Postanowieniem Rady Ministrów Republiki Białoruś z 8 grudnia 2004 r. nr 1557.


3. Przemysł

Baranowicze nie bez podstaw nazywane są dużym ośrodkiem przemysłowym kraju. W mieście funkcjonuje czterdzieści zakładów przemysłu elektromechanicznego, budowlanego, lekkiego i spożywczego, które dostarczają swoje wyroby nie tylko na rynek krajowy, ale i do wielu krajów WNP, Unii Europejskiej oraz dalszej zagranicy.

Podstawowe zakłady przemysłu elektromechanicznego:
• 558 Zakłady Naprawy Samolotów (ros. — ОАО «558 Авиационный ремонтный завод») wykonują naprawy oraz modernizację wojskowych samolotów MiG-29, Su-27, Su-25, Su-22, Аn-2, helikopterów Mi-8 (Mi-17, Mi-171) oraz Mi-24 (Mi-35), opracowanie i produkcję urządzeń ochrony radiotechnicznej; strona — http://www.558arp.by/;
• Baranowickie Zakłady Maszynowe Atlant (ros. — Барановичский станкостроительный завод ЗАО «Атлант») produkują sprężarki dla Mińskich Zakładów Produkcji Lodówek, czajniki elektryczne, urządzenia do przetwórstwa tworzyw sztucznych, specjalne urządzenia technologiczne (w tym do produkcji sprzętu AGD), spawane konstrukcje metalowe, tłoczenia i kucia; produkcja zakładu jest eksportowana do krajów bliższej i dalszej zagranicy; strona — http://www.bsz.atlant.by/;
• Baranowickie Zakłady Agregatów (ros. — ОАО «Барановичский автоагрегатный завод») produkują podzespoły i mechanizmy, wykorzystywane w produkcji samochodów ciężarowych, autobusów oraz ciągników rolniczych; produkcja zakładu jest dostarczana na taśmy produkcyjne MAZ, GAZ, Likinskij Awtobus, Pawłowskij Awtobus, KamAZ, MZKT, BiełAZ, Awtomobilnyj zawod Urał, Wołżanin; strona — http://baaz.by/;
• Baranowickie Zakłady Automatycznych Linii (ros. — РУПП «Барановичский завод автоматических линий»), będące w podporządkowaniu Białoruskich Kolei, produkują maszyny do cięcia metalu, automatyczne linie, a także dostarczają niestandardowe wyposażenie dla przebudowy zajezdni wagonowych oraz lokomotywowni; podstawowymi zleceniodawcami BZAL są Białoruskie Koleje, Rosyjskie Koleje, Uljanowskij Awtomobilnyj Zawod, KamAZ, AwtoWAZ, Awtodiziel, Zawołżskij Motornyj Zawod, Minskij Awtomobilnyj Zawod, Minskij Motornyj Zawod, Urałwagonzawod, Dnieprotiażmasz; strona — http://bzal.by/;
• Baranowickie Zakłady Części do Obrabiarek (ros. — ОАО «Барановичский завод станкопринадлежностей») produkują oprzyrządowanie do obrabiarek: imadła, uchwyty tokarskie, siłowniki pneumatyczne, elektromagnetyczne głowice mocujące, stoły obrotowe; strona — http://bzsp.by/;
• Baranowickie Zakłady Maszyn Handlowych (ros. — ОАО «Барановичский завод торгового машиностроения») produkują szeroką gamę maszyn i urządzeń dla przedsiębiorstw żywienia zbiorowego i handlu; strona — http://beltorgmash.com/.

Największymi zakładami przemysłu chemicznego w mieście są:
• Zakłady Chemii Gospodarczej Barhim (ros. — Завод бытовой химии ОАО «Бархим») — największy na Białorusi producent proszków do prania, detergentów płynnych, środków czyszczących, wybielających, sanitarno-higienicznych, kleju do tapet, środków do mycia naczyń, pasty myjącej do rąk, mydła w płynie, szamponu samochodowego; strona — http://www.barhim.by/.

Przedsiębiorstwami przemysłu budowlanego są:
• Zakłady Części i Konstrukcji Budowlanych (ros. — Завод строительных деталей и конструкций) produkuje okna oraz drzwi i okna balkonowe, drzwi wewnętrzne i zewnętrzne, produkty formowane (parapety, deski podłogowe, ościeże, cokoliki, poręcze, obszycia), tarcicę, podkłady drewniane nieimpregnowane dla kolei;
• Zakłady Wyrobów Żelbetowych (ros. — ОАО «Завод железобетонных изделий») specjalizuje się w produkcji prefabrykatów żelbetowych o seryjnym charakterze produkcji; strona — http://www.jbi.by/;
• Baranowicki Kombinat Konstrukcji Żelbetowych (ros. — ОАО «Барановичский комбинат железобетонных конструкций») produkuje szeroką gamę prefabrykatów żelbetowych, konstrukcji dla budownictwa przemysłowego i mieszkalnego, jak również dla prywatnych deweloperów; strona — http://zhelezobeton.by/;
• Trust Budowlany nr 25 (ros. — ОАО «Стройтрест № 25»); strona — http://www.st25.by/.

W mieście szeroko występuje przemysł drzewny. Podstawowe przedsiębiorstwo:
• Baranowiczidriew (ros. — ОАО «Барановичидрев»); strona — http://bardrev.by/.

Produkcja baranowickich firm meblowych jest dobrze znana na Białorusi, w Rosji i Kazachstanie:
• Jawid (ros. — УПП «Явид»); strona — http://yavid.by/;
• Fabryka Meblowa Laguna (ros. — УП «Мебельная фабрика «Лагуна»); strona — http://www.laguna.by/.

Produkcja kilku zakładów przemysłu spożywczego m. Baranowicze cieszy się popytem zarówno w regionie, jak i w stolicy oraz innych obwodach kraju:
• Baranowicki Kombinat Produktów Spożywczych (ros. — ОАО «Барановичский комбинат пищевых продуктов») produkuje napoje bezalkoholowe, konserwy owocowo-warzywne, soki zagęszczone, napoje kawowe oraz inne produkty spożywcze; strona — http://bkpp.by/;
• Baranowicki Kombinat Mleczarski (ros. — ОАО «Барановичский молочный комбинат») znany w kraju pod marką „Ranica” (biał. — «Раніца») produkuje ponad 120 rodzajów z gamy produktów mlecznych, przede wszystkim mleko, śmietanę, kefir, jogurty, sery topione, tzw. kiełbasne oraz twarde, masło, lody, majonezy, suche produkty mleczne, substytuty mleka; strona — http://www.ranitsamilk.by/;
• Kombinat Mięsny (ros. — Мясоконсервный комбинат) — jeden z najstarszych zakładów mięsnych w kraju, założony w 1927 r.;
• BARANOWICZCHLEBOPRODUKT (ros. — ОАО «БАРАНОВИЧХЛЕБОПРОДУКТ») produkuje wyroby piekarskie i cukiernicze, a także mąkę pod dobrze znaną marką „Haspadar” (biał. — «Гаспадар»); strona — http://gaspadar.by/;
• Zakłady Młyńskie (ros. — Мельничный комбинат).

W Baranowiczach szeroko występuje przemysł lekki:
• Baranowickie Zakłady Bawełniane (ros. — Барановичское производственное хлопчатобумажное объединение) produkuje tkaniny bawełniane i mieszane, bieliznę pościelową, wyroby pamiątkowe, przędzę bawełnianą i mieszaną, odzież roboczą, wyroby medyczne, gazę i opatrunki;
• Baranowicka Fabryka Odzieży (ros. — ОАО «Барановичская швейная фабрика») — producent odzieży dla dzieci wszystkich grup wiekowych, a także odzieży damskiej i męskiej; strona — http://www.bshf.by/;
• Fabryka Dziewiarska (ros. — Трикотажная фабрика);
• Fabryka Butów (ros. — Обувная фабрика) produkuje ze skóry naturalnej obuwie wizytowe oraz buty na co dzień.


4. Transport

Ponieważ miasto jest położone na skrzyżowaniu głównych linii kolejowych i autostrad, to jest całkiem naturalne, że istnieje w nim szereg firm świadczących usługi transportowe.

Bez przesady podstawowym przedsiębiorstwem jest:
• Baranowicki Oddział Białoruskich Kolei (ros. — УП «Барановичское отделение Белорусской железной дороги»); strona Białoruskich Kolei — http://www.rw.by/.
Składa się z 60 istniejących stacji, w tym duże węzły kolejowe: Baranowicze, Grodno, Łuniniec, Wołkowysk, Lida. Oddział graniczy z trzema sąsiednimi państwami (Ukraina, Litwa, Polska), odbiór i zdanie ładunków odbywa się na pięciu przejściach granicznych, w tym Świsłocz i Bruzgi, gdzie przeładowywane są różne ładunki z wagonów z zachodnioeuropejskim rozstawem szyn 1435 mm do wagonów o rozstawie szyn 1520 mm i z powrotem.

W mieście funkcjonują również przedsiębiorstwa, które świadczą usługi w zakresie transportu ładunków oraz przewozów pasażerskich. Podstawowymi są:
• Przedsiębiorstwo Przewozów Towarowych nr 4 (ros. — ОАО «Грузовой автомобильный парк № 4»);
• Zajezdnia Autobusowa m. Baranowicze (ros. — ОАО «Автобусный парк г. Барановичи»).


5. Miasta partnerskie

• Heinola — Finlandia; 7 września 1979 r., http://www.heinola.fi/
• Stockerau — Austria; 17 sierpnia 1989 r., http://www.stockerau.gv.at/
• Gdynia — Polska; 6 lutego 1993 r., http://www.gdynia.pl/
• Chibi — Chiny; 29 października 1997 r., http://www.chibi.gov.cn/
• Ferrara — Włochy; 25 marca 1998 r., http://www.comune.ferrara.it/
• dzielnica Wyspa Wasiljewska m. Sankt-Petersburg — Rosja; 12 maja 1998 r., http://gov.spb.ru/
• Karłowo — Bułgaria; 29 maja 1999 r., http://www.karlovobg.eu/
• Mytiszcziński rejon — Rosja; 3 listopada 2000 r., http://www.mytyshi.ru/
• Biała Podlaska — Polska; 16 maja 2001 r., http://www.bialapodlaska.pl/
• Szawle — Litwa; 27 maja 2001 r., http://www.siauliai.lt/
• Kineszma — Rosja; czerwiec 2002 r., http://www.admkineshma.ru/
• Nowowołyńsk — Ukraina; 25 maja 2003 r., http://www.novovolynsk-rada.gov.ua/
• Jełgawa — Łotwa; 6 czerwca 2003 r., http://www.jelgava.lv/
• Nacka — Szwecja; 15 października 2005 r., http://www.nacka.se/
• dzielnica Sołncewska m. Moskwa — Rosja; 2007 r., http://solncevo.zao.mos.ru/
• Konyaalti — Turcja; 2007 r., http://www.konyaalti.gov.tr/
• Huế — Wietnam; 2007 r., http://www.huecity.gov.vn/
• Kaliningrad — Rosja; 2007 r., http://www.klgd.ru/
• Tyresö — Szwecja; 2007 r., http://www.tyreso.se/
• Sulęcin powiat — Polska; 2009 r., http://www.powiatsulecinski.pl/
• Połtawa — Ukraina; 2010 r., http://www.rada-poltava.gov.ua/

Dziś Baranowicze to czyste i dosyć przytulne miasto białoruskie, mimo iż niektórzy urzędnicy z Miejskiego Komitetu Wykonawczego uważają miasto za wybitny przykład tego, jak nie należy budować miast. Potwierdzenie tego można znaleźć prawie wszędzie: zakłady produkcji konstrukcji i wyrobów z żelbetonu sąsiadują z dzielnicą “Tekstylny”, jak by tego było mało — obok znajduje się również Zakład Produkcji Tekstylu “Błakit”. Szerokość granicy pomiędzy zakładem naprawy samolotów i jedną z miejskich dzielnic — jest to szerokość ulicy, do niedawna o procesie wypróbowań silników reaktywnych wiedział każdy mieszkaniec i gość tej dzielnicy. Duży węzeł przemysłowy na czele z elektrociepłownią znajduje się między centrum miasta a dzielnicą “Paunoczny”. Już całkiem zła sytuacja występuje u studentów wydziałów: Pedagogicznego oraz Języków Obcych Baranowickiego Uniwersytetu Państwowego oraz uczniów 14-tej szkoły średniej, obok których znajduje się i prowadzi swoją aktywną działalność zakład mięsny... Sytuację przewidziano jeszcze dawno temu i dlatego w rejonie stacji Baraucy pod Baranowiczami rozpoczęto budowę nowego zakładu produkcji mięsnej, ale niebawem po wzniesieniu głównych konstrukcji niespodziewanie “skończył się” ZSRR, a razem z nim i środki finansowe i teraz, jadąc pociągiem do Grodna, można zobaczyć pamiatkę po starych czasach i dobrych zamiarach. Baranowicki zakład chemiczny stoi pośród dzielnicy domków jednorodzinnych, przedsiębiorstwo podzespołów samochodowych “schowało się” w dzielnicy “Paudniowy”.

Czasem przychodzi na myśl twierdzenie, że Baranowicze rosną naprzekór wszystkim planom i prognozom. Duże zakłady buduje się niby na peryferii, ale potem zostają otoczone przez miasto. Sytuacja wygląda tak, że tylko przedsiębiorstwo “Atłant” znajduje się poza miastem i ledwie jest widoczne ze starej Kobryn-Stółbcowskiej trasy, będącej północną granicą miasta.

Względnie dużą czystością może się cieszyć tylko zespół dzielnic wschodnich, ale w tej części ograniczonej ul. Telmana i ul. Gruntową znajdują się parki...: Autobusowy Nr. 2 i Samochodowy Nr. 4.

Znaczna, jak na duże, rejonowe miasto, ilość przedsiębiorstw przemysłowych jest podstawą dla rozpoczęcia eksploatacji jednej-dwu linii trolejbusowych dla znacznego polepszenia sytuacji ekologicznej w Baranowiczach. W jednym z ostatnich (7 września 1978 r.) generalnych planów rozwoju Baranowicz, jeszcze radzieckich, zakładano w perspektywie organizację komunikacji trolejbusowej. Ale po rozpadzie ZSRR, jak wiemy, pieniędzy przestało starczać nie tylko na trolejbusy dla Baranowicz, ale i na bardziej potrzebne kierunki finansowania.

Na początku pierwszego dziesięciolecia nowego stulecia został uchwalony państwowy program, który przewiduje organizację komunikacji trolejbusowej w miastach liczących powyżej stu tysięcy mieszkańców. Baranowicze to największe miasto z tych, które trolejbusa do tej pory nie mają...

Baranowicze, rzecz jasna, są jednym z dużych centrów przemysłowych nie tylko w obwodzie Brzeskim, ale i w Białorusi. I tym bardziej niezrozumiałe było, że w ciągu wielu lat wyższa edukacja była reprezentowana tylko przez filie kilku mińskich szkół wyższych oraz Baranowicki Wyższy Koledż Pedagogiczny, a najbliższe sąsiednie szkoły wyższe — w Mińsku, Brześciu i Grodnie. W 2005 r. była podjęta decyzja o utworzeniu Baranowickiego Uniwersytetu Państwowego, co miało sprzyjać rozwojowi środowiska akademickiego w mieście i potencjału naukowego w regionie.

W pobliżu miasta znajdują się różne interesujące i historyczne miejsca, takie jak zamek w Mirze, pałac w Niaswiżu i ruiny zamku w Nowogródku, jezioro Świteź i zaścianek Zaosie. Dużo pomników i miejsc pamiątkowych znajduje się również w samym mieście, jak na przykład pomnik na cześć matki w żałobie, na miejscu egzekucji mieszkańców miasta w latach Drugiej wojny światowej, kompleks pamiątkowy Uroczyszcza Gaj na miejscu egzekucji trzech tysięcy obywateli Czechosłowacji, pomnik na cześć Żołnierzy-Wyzwolicieli, cerkiew Swiata-Pakrouskaja z ciekawymi freskami, które zostały wykonane dla cerkwi Aleksandra Niewskiego w Warszawie na początku XX stulecia i potem, częściowo uratowane po zburzeniu cerkwi w Warszawie, znalazły się w Baranowiczach, znak pamiątkowy 2000-lecia chrześcijaństwa, pomnik na cześć wróbla, postawiony całkiem niedawno, kilka cudem uratowanych budynków z końca XIX — początku XX stulecia, takich jak budynek Baranowickiego Niepaństwowego Ekonomiczno-Prawowego Koledżu przy ul. Fraliankowa, budynki remizy strażackiej i apteki przy ul. Telmana oraz inne pomniki i budynki.

      Baranowicze to...

...miejsce, gdzie urodzili się Adam Mickiewicz, Jan Czaczot, Waliancin Taulaj, Pauliuk Bagrym, dwukrotny Gieroj Związku Radzieckiego S. Grycawiec, Gieroje Związku Radzieckiego I. Kabuszkin, G. Chałaściakou i inni znani ludzie;

...około 40 przedsiębiorstw przemysłowych;

...7 dużych przedsiębiorstw transportowych, wśród których baranowicki oddział Kolei Białoruskich;

...pierwsze w Białorusi i jedno z największych w Europie muzeum kolejowe;

...48 przedszkoli; 24 szkoły; 5 szkół sztuki, w tym 3 muzyczne, szkoła sztuk pięknych i szkoła choreograficzna; 1 uniwersytet; 8 bibliotek;

...11 szkół sportowych, z których 4 mają statut rezerwy olimpijskiej;

...6 kortów tenisowych;

...ponad 100 autobusów codziennie obsługujących linie miejskie.

Miasto powoli staje się dużym centrum regionalnym, które wabi mieszkańców małych miast brzeskiego i sąsiednich obwodów (Słonimia, Nieświeża, Nowogródka, Iwacewicz, Hancewicz i in.), którzy przyjeżdżają tu na zakupy na bazary odzieżowe i samochodowe, centra handlowo-wystawowe i sklepy, a także zwiedzić koncerty, wystawy, kina. Warto przy tym przypomnieć, że do 1953 r. Baranowicze nawet były miastem obwodowym. Oczywiście, Baranowicze nie dają swoim mieszkańcom takich możliwości, jak Mińsk i miasta obwodowe, ale trzeba przyznać że są również „plusy” mieszkania w mieście średniej wielkości, jakim są Baranowicze. Miasto z rozwiniętym przemysłem, znajdujące się na skrzyżowaniu szlaków transportowych, ma znaczne perspektywy dalszego rozwoju przy odpowiednim wykorzystaniu generatorów jego rozwoju. W ciągu pierwszych kilku dziesięcioleci swojego istnienia mała stacja stała się dużym miastem przemysłowym i kolejowym węzłem. Mnóstwo ż miast białoruskich, historia których sięga nawet kilkuset lat, do tej pory pozostają zapomnianymi zakątkami na mapie Białorusi. Baranowicze są młodym białoruskim miastem, które w roku 2011 obchodzi swoje 140 urodziny.


Polecane linki wewnętrzne
historia miasta od pierwszej wzmianki do początku II wojny światowej
Baranowicze oraz rejon baranowicki w latach 1973–1974 (szkic historyczny)
Baranowicze na pocztówkach fotograficznych
plan generalny m. Baranowicze z 7 września 1978 r. (po rosyjsku)
plan generalny m. Baranowicze z 8 grudnia 2004 r. (po rosyjsku)
fotogaleria miasta

Polecane linki zewnętrzne
oficjalna strona baranowickiego miejskiego komitetu wykonawczego — baranovichy.by (po rosyjsku)
portal internetowy — baranovichi.by (po rosyjsku)
portal informacyjny m. Baranowicze “Całe Baranowicze” — vsebar.by (po rosyjsku)
portal baranowicki — bri.by (po rosyjsku)
strona baranowickiej niezależnej gazety “Intex-Press” — intex-press.by (po rosyjsku)
strona baranowickiej gazety “Nasz kraj” — nashkraj.by (po rosyjsku)
Baranowicze w Wikipedii
informacja została zaktualizowana 25.12.2011 r.

autobusy | linie | taksówki zbiorowe | wiadomości i wydarzenia | historia | zdjęcia | downloads | miasto
   o projekcie postmaster@bartrans.net © http://bartrans.net/ Dubrovin Eugeniusz 2006-2018