W centrum głównego placu Baranowicz, który nosi imię W. I. Lenina, stoi pownik wielkiemu wodzu.
   W świąteczne i uroczyste dni tu odbywają się demonstracje i wiece pracowników miasta i rejonu. Młodzi leninowcy zbierają się na uroczyste zbiórki.
   Pomnik W. I. Leninu otwarto w 1960 r. Autorzy projektu rzeźbiarz M. S. Altszuler, architekci N. N. Miławidau, A. [G.] Marenicz, [A. I.] Makarau.
   U podstwy pomnika zawsze są żywe kwiaty.

   Dworzec kolejowy Baranowicze-Poleskie leży na linii kolejowej Wilno — Rowno. Zbudowano go w latach 1905—1908. W latach wojennych budynek dworcu kolejowego zburzono. Współczesny budynek zbudowano w latach powojennych.
   Ze stacją kolejową Baranowicze-Poleskie związane są wydarzenia rewolucyjne, które odbywały się tu w 1905 r. Na pamiątke o nich na budynku dworca kolejowego otwarto tablicę pamiątkową.

   Technikum przemysłu lekkiego przygotowuje kadrę dla przemysłu i kombinatu włókienniczego.
   Technikum nosi imię Bochatera Związku Radzieckiego Wasila Jefimawicza Czarnyszowa. Podczas II Wojny Światowej on był sekretarzem Baranowickiego podziemnego komitetu obwodowego Komunistycznej partii Białorusi, kierownikiem Baranowickiej partyzanckiej formacji.

   Jeden z najładniejszych budynków miasta — Pałac kultury kombinatu włókienniczego imienia Lenińskiego komsomołu Białorusi. Tu spędzają swój czas wolny pracownicy kombinatu i ich dzieci. Często na scenie Pałacu kultury występują aktorzy teatrów, przyjeżdżających w Baranowicze na występy gościnne.
   Największym przedsiębiorstwem miasta Baranowicze jest Baranowicki kombinat włókienniczy. Przedsiębiorstwo wyrabia coroku ponad 100 mln. metrów różnych tkanin. Na kombinacie pracują ponad 10 tys. ludzi, przeważnie młodzież.

   Hotel znajduje się przy ulicy Gagaryna. Tu są komfortowe pokoje, przestronne hole, międzymiastowy telefon. Gościnni gospodarze stworzą najlepsze warunki dla odpoczynku. Stąd można wykonać podróże w Brześć, Białowieską puszczę, Mińsk, Chatyń, Niaswiż i wiele innych osobliwych i rezerwatowych zakątków Białorusi.

   Na miejscu przecinania się głównych ulic Baranowicz: Lenina, Sawieckiej, Kamsamolskiej leży główny plac miasta. Nosi on imię Lenina. Z północy plac jest otoczony budynkiem mieszkalnym ze sklepami i kawiarnią “Drużba”, wzdłuż południowego boku stoi główny budynek administracyjny miasta i rejonu. Zachodnią część placu kończy budowany hotel “Turyst”.
   W środku placu wzniesiono pomnik W. I. Leninu.

   Radzieccy ludzie szanują pamięć dwukrotnie Bohatera Związku Radzieckiego S. I. Hrycawca.
   Siarhei Iwanawicz urodził się w 1909 r. we wsi Baraucy. W 1931 r. S. Hrycawiec ze skierowaniem komsomołu dostał się do Omskiej szkoły lotników. W 1938 r. walczył on z faszystami w niebie Hiszpanii, za co w 1939 r. nadano mu stopień Bohatera Związku Radzieckiego.
   Drugi raz nadano mu stopień Bohatera Związku Radzieckiego za wykazane bohaterstwo i odwagę przy ratowaniu dowódcy pułku W. M. Zabałujewa, samolot którego został zestrzelony przez japońskich samurajów podczas walk na Hałchin-Golu.
   16 września 1939 r. S. I. Hrycawiec zginął przy wykonywaniu służbowych obowiązków.
   Jego imieniem nazwano ulice w Baranowiczach, Mińsku i Moskwie. W Baranowiczach S. I. Hracywcu postawiono pomnik (rzeźbiarz narodowy artysta BSRR Z. I. Azhur).

   W północno-wschodnim przedmieściu Baranowicz w Uroczyszcza Haj znajduje się memoriał obywatelom czechosłowackim, straconym przez faszystów. Trzy tysiące czechosłowackich obywateli wywieziono w rejon Baranowicz i rozstrzelano w Uroczyszcza Haj w czerwcu 1942 r. Dwa słupy wysokością 12 m każdy swoim kształtem przypominają oparcia ogrodzenia obozu koncentracyjnego. Nawet lekki powiew wiatru kołysze przymocowany do oparć dzwon i wtedy głuche niespokojne dzwonienie rozlega się nawokół. U podstawy słupów-oparć — płaskorzeźby, przedstawiające ręce, ciągnące się ku dzwonu, niby prosząc żywych o pamięć.
   Dwie drogi z płyt betonowych wiodą do “Ściany rozstrzelania”. Tam na pamiątkowych tablicach w językach czeskim i rosyjskim napisano: “Ku jasnej pamięci czechosłowackich braci. Tu w czerwcu 1942 r. niemiecko-faszystowscy najeźdźcy bestialsko rozstrzelali trzy tysiące obywateli Czechosłowacji”.
   Autorzy pomnika architekci [A. I.] Makarau, A. [G.] Marenicz, N. N. Miławidau, rzeźbiarz M. S. Altszuler. Otwarcie memoriału odbyło się 24 czerwca 1972 r.

   Widownia Domu kultury może jednocześnie zmieścić 800 osób. Tu występują ludowy zespół tańca “Juraczka”, teatr ludowy, wokalny zespół “Ajuszka”, wokalno-instrumentalny zespół “Euryka”, dziecięcy ludowy zespół tańca “Lalki”. W Domie kultury pracują dziecięce studium choreograficzne, kółko słowa artystycznego, klub filatelistów, fotostudium, klub “Rowieśnik”. Tu działają salon literaturny, salon muzyczny, klub szachowy.

   W przedmieściu Baranowicz, tam, gdzie ulica Brzeska wychodzi na Breską szosę, znajduje się mogiła braterska. Pochowano tu 31000 radzieckich jeńców wojennych, męczonych i zniszczonych przez faszystów. W 1966 r. na mogile postawiono pomnik “Matka w żałobie”.
   Autor pomnika rzeźbiarz W. [J.] Jahadnicki.

   Pakrouski sobór w Baranowiczach został zbudowany w pierwszej ćwierci ХХ w. Zdobią go mozaiki, wykonane z obrazów malarzy W. М. Wasniecowa, A. P. Riabuszkina, F. A. Bruniego i N. A. Koszeliowa.
   Mozaika była przewieziona tu z Warszawy z wysadzonego soboru, zbudowanego w końcu ХIХ w. według projektu rosyjskiego architekta L. N. Benoisa.

   Naprzeciw głównego wejścia do Parku imienia trzydziestolecia WLKZM stoi budynek klubu. Jest to jeden z centrów kulturowych miasta Baranowicze. Tu pracują różne kółka twórczości amatorskiej, kółko technicznej twórczości, biblioteka. Jest również duża sala sportywna. W klubie przygotowano gabloty o rodakach — Bohaterach Związku Radzieckiego, muzeum chwały bojowej.

   Mieszkańcy Baranowicz szanują pamięć tych, kto zginął w walkach, uwalniając miasto od niemiecko-faszystowsckich najeźdźców. W mieście postawiono pomnik wyzwolicielom. Tu pali się Wieczny ogień, nad płomieniem którego na na steli granitowej wybito:
   “Odważnym żołnierzom i dowódcom 65-j i 28-j armij 1-go Białoruskiego frontu, partyzantom, wyzwoliwszym miasto Baranowicze od niemiecko-faszystowskich najeźdźców 7—8 lipca 1944 roku”.
   Żywe kwiaty otaczają granitową podstawę pomnika.

   Jezioro Gać — ulubione miejsce wypoczynku mieszkańców Baranowicz. Ze wszystkich stron otoczone sosnowym lasem. Aromatyczne powietrze leśne, obfitość grzybów, jagód, dobre łowienie ryb, piaszczyste plaże wabią tu odpoczywających.
   Na północno-zachodnim brzegu leży baza turystyczna “Liasnoje woziera”. Niedaleko od niej — obozy “Eliektron”, “Łastauka”, “Czajka”.
   Od Baranowicz do jeziora Gać 35 km. Dotąd z miasta kursuje autobus.

   Iwan Kanstancinawicz Kabuszkin — niulękły zwiadowca mińskiego podziemia. Urodził się on we wsi Małachaucy Baranowickiego rejonu. W 1914 r. w czasie wojny imperialistycznej rodzina Kabuszkinych ewakuowała się do Kazani, gdzie minęło dzieciństwo i młodość przyszłego bochatera.
   W latach [Великой Отечественной Войны] w okupowanym Mińsku I. K. Kabuszkin aktywnie uczęstniczy w organizacji i walce mińskiego podziemia. O nim napisana jest książka przez pisarza I. Nowikawa i nakręcono wieloodcinkowy film telewizyjny. Książka i film nazywają się “Ruiny strzelają wprost”.
   I. K. Kabuszkin został stracony 11 kwietnia 1943 r. przez faszystów.
   Imieniem bochatera w Baranowiczach nazwano szkołę Nr. 12. Tu młodzi badacze stworzyli muzeum memoriałowe rodaka-bochatera I. K. Kabuszkina.

   W centralnej części Baranowicz, przy ulicy Sawieckiej, znajduje się główny uniwersalny sklep miasta — “Raduga”. Tu też znajdują się sklepy “Dziciaczy Mir”, sklep spożywczy, restauracja “Uschod”, bar “Niescierka”.

   Restauracja “Haj” znajduje się obok kombinatu włókienniczego. Z nadejściem wieczora zapala ona swoje ognie. Jej współczesne wnętrze, białoruska i europejska kuchnia, cudowny zespół muzyczny stwarzają gościom dobry nastrój. W restauracji odbywają się uroczyste wieczory, wesela, jubileusze.